Μου έκανε εντύπωση που μέχρι και την ώρα της προβολής υπήρχαν άτομα που δεν είχαν μάθει ακόμη ποιά ήταν η ταινία (και κρίμα που δεν προλάβαινα να βγάλω τη συνέντευξη της Vachon που το αποκάλυπτε η ίδια on camera), αλλά όπως φαντάζομαι όλοι ξέρουμε πλέον, η μυστική ταινία ήταν το Superstar: The Karen Carpenter Story (1987), συνοδευόμενο απ' το Assassins: A Film Comcerning Rimbaud (1958) (και όχι concerning Rambo δυστυχώς), και το Dottie Gets Spanked (1993), τρεις μεσαίου μήκους απ' την αρχή της καριέρας του Todd Haynes.Ο οποίος ήθελε να έρθει κι αυτοπροσώπως να δει την απαγορευμένη του σε μεγάλη οθόνη μιας και δεν έχει προβληθεί πάνω από καμιά δεκαριά φορές απ' ό,τι καταλαβαίνω (ή και λιγότερες, δεν πολυπρόσεχα γιατί είχα άλλες ασχολίες), αλλά τελικά δεν τα κατάφερε να έρθει, για λόγους που ο Λουκάς Κατσικας είπε ότι δεν ήταν της παρούσης.
Η ταινία, σε περίπτωση που δεν ξέρεις, είναι αναπαράσταση της ανόδου και της πτώσης των Carpenters, με κεντρικό αφηγηματικό άξονα την Karen, το πάθος της με τα καθαρτικά και την ανορεξία που την οδήγησε στην αυτοκτονία. Κι επειδή παρουσιάζει την οικογένειά της ως καθίκια που την έφτασαν σ' αυτό το σημείο, η ταινία απαγορεύτηκε απ' αυτούς με το που είδε το φως της μέρας (ή μάλλον το σκοτάδι της αίθουσας) σε κάτι φεστιβάλ, και απαγορεύεται ακόμα η προβολή της, και θα απαγορεύεται ες αει, κι αν κάποια στιγμη η οικογένεια αλλάξει γνώμη, να 'σαι σίγουρος ότι μετά θα σπεύσει να την απαγορεύσει η Matel, μιας και η ταινία είναι γυρισμένη σχεδόν αποκλειστικά με Barbie για ηθοποιούς. Κι εκεί, αν με ρωτάς, κρύβεται το μεγαλείο της, με τον τρόπο που τις κινηματογραφεί και κάνει τη χρήση αληθινών ανθρώπων να μοιάζει εντελώς αχρείαστη, αποδεικνύοντας ότι το μόνο πράγμα που φτιάχνει μια ταινία, είναι το όραμα του δημιουργού της κι η ικανότητά του να το κάνει πράξη.
Ανάρτηση από τον/τη verbal στο Movies For The Masses τη 3:57 μμ, Σεπτέμβριος 28, 2007
