Την πρώτη παγκόσμια αποκάλυψη του Βασίλειου του Κρυστάλινου Κρανίου (2008) στους δημοσιογράφους έκανε χθες το μεσημέρι στις Κάνες ο Indiana Jones εν μέσω σχετικής μεταμόρφωσης του Λουτρακίου της Γαλίας (που λέει κι ο Χουβαρδάς), το οποίο τον υποδέχτηκε με ελάχιστα μαστιγώματα, αλλά ούτε και ιδιαίτερα ενθουσιώδη καρότα. Δηλαδή με τις περισσότερες κριτικές να είναι συγκρατημένα θετικές, ή τουλάχιστον ανακουφιστικά ανακουφισμένες, όπως μπορείς να καταλάβεις κι απ' το 7άρι στο Rotten Tomatoes. Κάτι που εσύ ο μέσος Μάζας μπορείς να βρεις ενθαρρυντικό, κι αν θες και επιπλέον επιβεβαίωση, σχεδόν 24 ώρες μετά (πριν κάνα πεντάωρο από τώρα δηλαδή), η ταινία έκανε και την πρώτη της παγκόσμια ελληνική δημοσιογραφική προβολή, κι επειδή ξέρω πως καίγεσαι, σου λέω πως το κλου της μετά από δύο παρά κάτι δεκαετίες επιστροφής του αρχαίου αρχαιολόγου (ΤΜ), είναι ο τρόπος που οι Spielberg και Lucas, παραμένοντας πιστοί στη φόρμα που εισήγαγε ο πρώτος (και ψιλοξέχασε ο δεύτερος) Indy, κουνάνε την εμπειρία τους και πασπαλίζουν την ταινία με αυτό που λείπει απ' τους περισσότερους σκηνοθέτες υπερθεαμάτων σήμερα: την αυτοσυγκράτηση --ως αισητική επιλογή, απ' το σενάριο, ως την ένταση κι ως τα ψηφιακά βεβαίως. Δεν θα πρέπει βέβαια να περάσει απαρατήρητο, κυρίως απ' τους μελετητές της χειραγώγησης του κοινού, το γεγονός ότι η ταινία ολοκληρώνει όπως οι τσόντες που (κατά το ανέκδοτο) αρέσουν στις γυναίκες: στο τέλος παντρεύονται. Αυτά βέβαια στα γράφω από τώρα και δεν τα φυλάω για την Πέμπτη, που βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες, κυρίως γιατί το CHUD προειδοποιεί, σαν από κατάρα των Ίνκας, πως όποιος πει καλό για τον Indiana, ως του χρόνου θα το 'χει μετανιώσει. Οπότε είπα να'χω ένα προβάδισμα.
Ανάρτηση από τον/τη verbal στο Movies For The Masses τη 3:35 μμ, Μάϊος 19, 2008
