Με την πεποίθηση ότι το επετειακό 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, θα μείνει στην Ιστορία τόσο για τις ταινίες που θα δείξει, όσο και για τις ταινίες που δεν θα δείξει, χαιρέτισε τη διοργάνωση χθες βράδι ο πρόεδρός της και ανοιχτός υποστηρικτής των Ομιχλιστών, Γιώργος Χωραφάς, που ευχαρίστησε τους στασιαστές σκηνοθέτες γιατί σκηνοθετούν για 'μάς μια ταινία καταστροφής, για το πώς θα ήταν η χώρα αν ξυπνούσαμε μια μέρα και βρίσκαμε την ντόπια κινηματογραφία στερεμένη.Σε μια τελετή της οποίας το πιο αξιοσημείωτο, ήταν μάλλον η ιαχή "Ομιχλιστή, φύγε από 'δώ!" που εκτοξεύθηκε από άγνωστη κατεύθυνση προς τον Πρόεδρο του ΕΚΚ, Γιώργο Παπαλιό, όταν ο τελευταίος μπήκε στην αίθουσα του Ολύμπιον, ο Υπουργός Πολιτισμού, που ακόμη δεν έχει επίσημα ενημερώσει για το αν θα γίνουν, ή όχι, Κρατικά Βραβεία τη Δευτέρα 23 του μήνα, στο δικό του χαιρετισμό σημείωσε ότι το 2009 θα μείνει στην Ιστορία ως η χρονιά που τέλειωσε η εποχή που η Τέχνη σιγούσε, κι αφού καθησύχασε το κοινό λέγοντας ότι τα χρόνια που έρχονται, ο Κινηματογράφος θα υποφέρει όπως θα υποφέρουν οι πάντες απ' την οικονομική κατάσταση της χώρας, επιβεβαίωσε ότι βιάζεται όσο κανένας να υπογράψει το πρώτο νομοσχέδιο για τον κινηματογράφο απ' την εποχή της Μελίνας, αλλά δεν μπορεί να υπογράψει νομοσχέδιο που να αφήνει την Τέχνη εξαρτημένη. Έκανε σαφές ότι η ιδιωτική πρωτοβουλία πρέπει να πάρει και καμιά πρωτοβουλία, κι ότι η κρατική επιχορήγηση ετοιμάζεται να μαζέψει τις βαλίτσες της, και υποσχέθηκε πως όταν φτάσει σε μια τελική μορφή νομοσχεδίου, θα την βγάλει στο internet να την δούνε όλοι, για να ψηφιστεί "ένα νομοσχέδιο που θα μας κάνει περήφανους, όπως περήφανους μας κάνει και Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης". Φήμες που θέλουν τον Υπουργό να χρονοτριβεί μέχρι να λάβει το invite του για το Google Wave, ελέγχονται ως κακοήθεις.
Στη δεύτερη μέρα του, το Φεστιβάλ εγκαινίασε το ελληνικό του τμήμα με την προβολή της πρώτης εδώ και πέντε χρόνια ταινίας του Περικλή Χούρσογλου, τον Διαχειριστή (επίσης γνωστό ως Σκατά και Τριαντάφυλλα), μια κάπως θολή στο στόχο της απόπειρα προσέγγισης της κρίσης της μέσης ηλικίας, που υποφέρει από σημαντικά προβλήματα στο σενάριο, ειδικά όταν οι χαρακτήρες μπλέκονται σε εξάρσεις εντελώς απρόκλητες κι αδικαιολόγητες, αλλά καταφέρνει με γοητευτική ευστοχία να περιγράψει τον τρόπο που εκδηλώνεται η ανάγκη του άντρα για ανανέωση κι επανεπιβεβαίωση, έστω κι αν δεν βρίσκει τον τρόπο να εξηγήσει από πού πηγάζει.
Ανάρτηση από τον/τη verbal στο Movies For The Masses τη 11:58 μμ, Νοέμβριος 14, 2009
