"Είμαι περήφανος που κηρύχθηκα persona non grata. Αυτή είναι ίσως η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην ιστορία του σινεμά. Νομίζω ένας από τους λόγους είναι ότι οι Γάλλοι φέρθηκαν άσχημα στους Εβραίους κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου"
στην Ekstra Bladet της Δανίας. Όσο για την
δε θα μπορέσει να παραλάβει βραβείο, σε περίπτωση που το κερδίσει.
UPDATE: Μια μέρα μετά το πανηγύρι που προκάλεσαν οι δηλώσεις του
Lars von Trier, το φεστιβάλ των Κανών αποφάσισε να τον ανακηρύξει persona non grata στους χώρους του, κίνηση άνευ προηγουμένου που από τη μία δείχνει επιλεκτικότητα στην ελευθερία του λόγου από μια διοργάνωση που παλεύει να "απελευθερώσει" "φυλακισμένους" Ιρανούς, απ' την άλλη παίζει σαν το μεγαλύτερο publicity stunt που έχει στηθεί ποτέ σε διεθνές κινηματογραφικό φεστιβάλ. Η απάντηση του
Trier αναμένεται εντός των ωρών, καθώς και η απόφαση της διοργάνωσης για το ενδεχόμενο να εκδιωχθεί και η ταινία του, που ως ώρας παραμένει εντός διαγωνιστικού.
ΟΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ TRIERΤην ώρα που ο πολιτικά ορθός κόσμος της Αθήνας αναστατωνόταν από τις παραινέσεις του
Διονύση Σαββόπουλου να γνωρίσουμε στους λαθρομετανάστες της ελληνικής πρωτεύουσας τις άγνωστες ομορφιές του Αιγαίου, λίγα αεροπορικά μίλια δυτικότερα το κινηματογραφικό σύστριγκλο
των Κανών σοκαριζόταν από τη συνέντευξη Τύπου του
Lars von Trier, αμέσως μετά την επίσημη πρώτη δημοσιογραφική της
Melancholia (2011). Αιώνιος προβοκάτορας στις δηλώσεις του και μονίμως δυσανάγνωστος στο χιούμορ του, ο
Trier έστησε κανονικό σόου, μπλέκοντας στις ασυνάρτητες απαντήσεις του, από Εβραίους και μανιοκαταθλιπτικούς, μέχρι εκκλησιαστικές τσόντες και αλκοολικούς.
Για να βάλεις τα πράγματα σε μια τάξη, ελλείψει προκλητικής ταινίας, ο
Trier είπε να το παίξει προκλητικός ο ίδιος, μιλώντας για την ξαφνική επιφοίτηση που του προκάλεσε η εβραϊκή αύρα της
Susanne Bier, και η οποία τον βοήθησε να του αποκαλυφθούν οι αρετές της ναζιστικής σκέψης και η οικειότητα που νιώθει με τον
Χίτλερ, ενώ την ίδια ώρα φρόντισε να αδειάσει όλο του το cast, αποκαλύπτοντας μεταξύ άλλων ότι η
Kirsten Dunst "ξέρει από κατάθλιψη", ότι πριν τον γνωρίσει η
Charlotte Gainsbourg, ο ίδιος την ήξερε καλά σε όλες τις πόζες, ότι ο
Udo Kier είναι ιδανικός για typecasting σε ρόλους λουλουδάτης, ότι ο
John Hurt δε χρειαζόταν και πολλές πρόβες για να παίξει τον αλκοολικό, κι ότι η
Dunst ξανά, δεν σταμάταγε να του ζητάει να τη βάλει να παίξει και σε άλλες σεξουαλικές σκηνές πέρα απ' αυτές που γυρίστηκαν.
Ετούτη η προφανής επίδειξη sui generis κανιβαλισμού από έναν σκηνοθέτη που αρέσκεται σε προκλήσεις, κι είχε πει περίπου τα ίδια και πριν κάτι μήνες, άλλωστε, μετατράπηκε από τα Μέσα σε αντισιωνιστική επίθεση εν ριπή οφθαλμού, και σα να μην ήταν αρκετοί αυτοί οι τίτλοι από μόνοι τους, το φεστιβάλ προέβη σε μια άνευ προηγουμένου απαίτηση από τον
Trier να ανακαλέσει και να ζητήσει δημοσίως συγγνώμη, πράγμα που ο Δανός σκηνοθέτης έκανε, φέρνοντας και τρίτη ευκαιρία για updates στα δημοσιεύματα.
Το σκηνικό που αποτελούσε του σούσουρο της διοργάνωσης στα απογευματινά πηγαδάκια, πέρασε το απόγευμα σαν ανέκδοτο της χρονιάς στα βραδινά τραπεζάκια, και έκλεισε μια μέρα στο τσίρκο για μια ταινία που δεν το είχε στ' αλήθεια ανάγκη, αλλά κακό μάλλον δεν θα της κάνει. Η
Melancholia, που έλαχε θερμής ανταπόκρισης στα χειροκροτήματα των τίτλων τέλους της πρωινής δημοσιογραφικής, είχε ήδη διχάσει την κριτική, όχι όμως για το αν είναι αριστούργημα, ή κουράδα, όπως έλεγε ο
Trier, αλλά μάλλον για το αν είναι μέτρια προς καλή, ή μέτρια σκέτο.