Ο/Η verbal άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Drag me to Hell (2009): Get-out-of-hell card trail...":
Με τη μισή αίθουσα να χοροπηδάει απ' τις τρομάρες ανά δεκάλεπτο και τον cinemad δίπλα μου, να κρυφομειδιάζει μαζί τους, ως βετεράνος, το Drag me to Hell έκανε σήμερα τη δημοσιογραφική του στις Κάνες, σε μια όχι ακριβώς γεμάτη αίθουσα, απ' τις όχι ακριβώς μικρές του Palais des Festivals.
Οι τρομάρες που προσφέρει ο Raimi, βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στα εξαιρετικά ηχητικά που έπαιζαν κι επικίνδυνα δυνατά, κατ' εντολή του σκηνοθέτη, μπορείς να υποθέσεις, αφού έχει ήδη κάνει και δυο-τρεις επίσημες δοκιμαστικές προβολές για τον καλιμπράρει. Και παρ' ότι οι srcrewball επιστροφές του στις εποχές του Evil Dead (1981), ανακατεύουν κάπως τον γενικότερο τόνο, παραμένουν ευπρόσδεκτες, τουλάχιστον για τα fanboys του, σε μια ταινία που μπερδεύει Universal αισθητική των '30s (σε στιγμές περισσότερες απ' το vintage σήμα στους τίτλους αρχής, το νεκροταφείο στο τέλος, ας πούμε, θα μπορούσε άνετα να είχε ξεμείνει απ' τα στούντιο του Frankenstein (1931)) και δομή πλοκής τύπου εφηβική τρομοτσιχλόφουσκα των '90s, με δυνατές μπουνιές ενός σκηνοθέτη που ταινία για άμεσο status κλασικού, σε καμία περίπτωση δεν έκανε, αλλά ήταν σίγουρα αποφασισμένος να σε κάνει να χοροπηδάς απ' τις τρομάρες ανά δεκάλεπτο. Πράγμα που, προφανώς, κατάφερε.
Όσο για τα διάφορα cuts, διαφόρων καταλληλοτήτων, που κυκλοφορούσε ότι δοκίμαζε, φαντάζομαι θα 'ναι μια καλή ερώτηση να του κάνει κανείς αύριο στη συνέντευξη τύπου (αν καταφέρει να πιάσει μικρόφωνο), αλλά το σίγουρο είναι ότι στην εκδοχή που έφερε στις Κάνες (για να την παίξει επίσημα απόψε στο μεταμεσονύχτιο πρόγραμμα του Φεστιβάλ), χύνεται περισσότερο σάλιο, παρά αίμα.
Ανάρτηση από τον/τη verbal στο Movies For The Masses τη 9:47 μμ, Μάϊος 20, 2009
