Πρακτικά αποκλεισμένος ήταν όποιος βρισκόταν μέχρι πριν καμιά ώρα στο Berlinale Palast, απ' τις Leonardίτσες που είχαν καβαλήσει η μία την άλλη έξω απ' τα κεντρικά του Φεστιβάλ, εκφράζοντας με ακατάσχετα ουρλιαχτά την αδημονία τους να δουν τον DiCaprio να πατάει το κόκκινο χαλί της επίσημης πρεμιέρας του Shutter Island, του Martin Scorsese, ο οποίος τις εντυπωσίασε με το πόσο kleine είναι. Σε αντίθεση με την ταινία του, που πρωτοξεδίπλωσε τα 138 λεπτά της το μεσημέρι, στην πιο γεμάτη δημοσιογραφική προβολή του Φεστιβάλ μέχρι τώρα (και πιθανότατα και μέχρι το τέλος του), διχάζοντας τους πρώτους της θεατές, κυρίως με την ευστοχία ή αστοχία των επιμέρους κομματιών της, η σπασμωδικότητα των οποίων θα είναι μάλλον και ο κύριος στόχος των αυριανών πρώτων κριτικών.Γεγονός είναι πάντως, πως ο Scorsese ενορχηστρώνει για άλλη μια φορά μια μεγαλειώδη όπερα για τις συγκρούσεις των αντρών, μεταφέροντας περισσότερο από κάθε άλλη φορά, τη βια στο επίπεδο το εγκεφαλικό, και τη δράση να μένει σε κλειστή, ελεγχόμενη εποχή και περιοχή, εμπλουτισμένη απ' τις αναφορές που ελάχιστοι μπορούν να αναπλάσουν και να αναδείξουν όπως ο Scorsese. Χρησιμοποιώντας το βιβλίο του David Lehane, όπως του το μετέφερε (πρακτικά αυτολεξί κι αυτουνού) σε σενάριο η Laeta Kalogridis, ο Scorsese βρίσκει μια εξαιρετική ευκαιρία να πάρει τη βάση της ουσίας του film noir –τουτέστιν, την προσπάθεια ενός ανθρώπου να κρατήσει με τα δόντια τον προσανατολισμό του, μέσα σε μια πραγματικότητα που μετατρέπεται σταδιακά και ασταμάτητα σε εφιάλτη-- και να την γυρίσει τούμπα, με τρόπο που καλύτερα να αφήσεις να σου αποκαλυφθεί από μόνος του, σε όλα όσα παρεμβάλλονται απ' το άνοιγμα της ταινίας μέχρι τους τίτλους τέλους.
Κατά τα άλλα, στο Panorama είχε το απόγευμα τα αποκαλυπτήριά της και η νέα ταινία του Thomas Vinterberg, που επιστρέφει μετά από τρία χρόνια στις οθόνες, με το Submarino, μια εντελώς δανέζικη ταινία, που, παραδοσιακά τιγκαρισμένη με γκριζάδα και απελπισία, μιλά για την κληρονομικότητα της μιζέριας, μέσα απ' την ιστορία των δυο γιων μιας τελειωμένης αλκοολικιάς, που καταλήγουν ο ένας να ενσαρκώνει την οργή, ο άλλος την παραίτηση, κι οι δυο μαζί την κοινωνική δυσπροσαρμοστικότητα. Με την ανανεωτική του ματιά στην κινηματογράφηση του σύγχρονου νεομιζερορεαλισμού, ο Vinterberg δείχνει ότι δεν είναι κακό να ξέρεις να στήσεις κι ένα ωραίο πλάνο με την κάμερα που κουβαλάς στον ώμο, η αποδεδειγμένη του εικαστική αρτιότητα όμως, δεν τον καλύπτει και στο σενάριο, που δανείζεται στοιχεία απ' το μελό για να στήσει το ανελέητο δράμα του, στραβοπατώντας όμως σε παγίδες που στήνει ο ίδιος στον εαυτό του, και χάνοντας στη διαδρομή τον στόχο του, τον οποίον αποδίδει μ' ευκολίες κι απλουστεύσεις στο φινάλε.
Ανάρτηση από τον/τη verbal στο Movies For The Masses τη 9:54 μμ, Φεβρουάριος 13, 2010
