Sincerely, John Hughes
Yep, τα δίχτυα δε πήραν έτσι φωτιά ούτε όταν πέθανε ο Bergman και ο Antonioni, ούτε φυσικά για το θάνατο του Minghella ή του Pollack. Αλλά οι ταινίες του Hughes παίζαν και παίζουν σε κάποια γωνιά του πλανήτη every single fucking day, και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εφηβείας οποιουδήποτε ειδικά των 30 με 45 χρόνων˙ αυτό σημαίνει culturally significant, και tremendously culturally significant για την ακρίβεια. Και ανάμεσα στα αμέτρητα tributes πριν συμπληρωθεί 24ωρο, ξεχωρίζει ένα εντελώς κινηματογραφικό που αν είναι τόσο αληθινό όσο μοιάζει, είναι και συντριπτικά συγκλονιστικό: κοριτσάκι στα 80s και φαν του Breakfast Club, η Alison Byrne Fields είχε για δυο χρόνια (1985-1987) τακτική αλληλογραφία με τον Hughes που άκουσε τα σχετικά παρακάλια της. Και μια δεκαετία αργότερα οι δυό τους φαίνεται να ξαναεπικοινώνησαν, στο τηλέφωνο, σε κάποια, προφανώς δύσκολη, στιγμή που αυτός ήθελε να μιλήσει σε κάποιον.
Ανάρτηση από τον/τη cheaplog στο Movies For The Masses τη 10:30 μμ, Αύγουστος 07, 2009
