Τα παράπονα για την υποτονικότητα και την ψοφιμίλα που μυρίζει φέτος το Φεστιβάλ, έχουν αντικαταστήσει τις συνήθεις αψιμαχίες για τις ελληνικές ταινίες, που θα γέμιζαν τέτοια εποχή τις συζητήσεις στα διάφορα πηγαδάκια, αν όλα είχαν πάει καλά με τις συμμετοχές των ντόπιων παραγωγών. Και δεν έχουν άδικο οι παραπονούμενοι, αν αναλογιστείς ότι 20+ επιπλέον τίτλοι και δη τοπικοί, θα είχαν φέρει μαζί τους και καμιά 'κατοστή παρατρεχάμενους, να βολοδέρνουν, να κουβεντιάζουν, να μαλλιοτραβιούνται και να γεμίζουν τραπέζια σε ταβέρνες και ποτάδικα, τα οποία είναι ομολογουμένως, ασυνήθιστα ανεκτά με τα μειωμένα πλήθη που μαζεύουν.
Τα παράπονα για την υποτονικότητα και την ψοφιμίλα που μυρίζει φέτος το Ο Σάκης Ρουβάς ήρθε, πάντως, (ο μπαγάσας, που λέει κι ο Δανίκας) για να σπρώξει την καινούρια του ταινία, και να κατατροπώσει τον Alexandre Desplat, που παρουσίασε κοντσέρτο σε άιθουσα με 15 ξένους και 3 Έλληνες, όπως έμαθες. Δεν θα έμαθες, φαντάζομαι, για τους μικρούς οργασμούς που προκάλεσε ο τραγουδιστής παύλα ηθοποιός παύλα "whatever you say I am", όταν στις ιδιότητες του, μετά από παύση γεμάτη νόημα, πρόσθεσε κι αυτή του πατέρα, στη χθεσινή συνέντευξη τύπου που ξεχώρισε μάλλον για την προσπάθεια του συντονιστή Ζουμπουλάκη, να διαβεβαιώσει το κοινό ότι η ταινία δεν είναι του πεταματού.
Μια μέρα πίσω, έκκληση για συναίνεση είχε κάνει το κατ' εξοχήν διχαστικό σωματείο των ντόπιων κινηματογραφικών πραγμάτων, η Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών, δια του προέδρου της, Χάρη Παπαδόπουλου, που είχε βέβαια φροντίσει πρώτα να σκίσει όλους τους στασιαστές, εκφράζοντας αγωνιωδώς την απορία του για το πώς είναι δυνατόν ένας σκηνοθέτης να ζητάει χρήματα, την πεποίθησή του ότι για να μπορείς να διεκδικείς, πρέπει να έχεις έργο πίσω σου, επιχειρήματα που και τα δυο τους υπογραμμίζουν την τάση του να προσεγγίζει επιλεκτικά τις καταστάσεις --κι ακόμα περισσότερο τις ερωτήσεις που του απευθύνουν.
Σήμερα, στο Industry του Φεστιβάλ, η ημερίδα Why Greek Cinema Now κινήθηκε σε αναπάντεχα ήπιους τόνους, χωρίς καθόλου ομίχλη και με πολλή συζήτηση για τεχνικά και πρακτικά ζητήματα σχετικά με τα διάφορα μοντέλα υποστήριξης της Ευρωπαϊκής παραγωγής και διανομής, με την κουβέντα να επικεντρώνεται κυρίως στη Γαλλία (ο εκπρόσωπος της οποίας σημείωσε ότι στο δικό τους νόμο τα κανάλια πληρώνουν 2% αντί του περίφημου 1,5% που απαιτούν εις μάττην οι δικοί μας, και το σύστημα δουλεύει άψογα, γι' αυτό βγάζουν σχεδόν το ένα τέταρτο της ετήσιας ευρωπαϊκής παραγωγής), τη Γερμανία (που ενδιαφέρεται πάρα πολύ για συμπαραγωγές με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αρκεί να υπάρχει και κάνα νομοθετικό πλαίσιο που να εφαρμόζεται στους συμπαραγωγούς κι η τοπική βιομηχανία να βρίσκεται και σε ένα επίπεδο αντίστοιχο του δικού τους) και την Αγγλία (της οποίας "οι παραγωγοί λιμοκτονούν" και λόγω των εμποδίων που έχουν στηθεί στο δρόμο προς τη συμπαραγωγή, αλλά και λόγω της αμερικάνικης εισβολής που δέχεται η αγορά τους). Τελευταίος την εισήγησή του έκανε ο Παπαλιός, που παρουσίασε την κατάσταση στη χώρα μας, απαριθμώντας τα πράγματα που της λείπουν και τα ακόμα περισσότερα που υπολειτουργούν, ή λειτουργούν διεστραμμένα (γιατί, προφανώς, αν περιοριζόταν σ' αυτά που έχουμε και δουλεύουν, η εισήγησή του θα ήταν πάρα, πάρα πολύ σύντομη), κλείνοντας με την ελπίδα ότι ανάμεσα στα άλλα, το πολυπόθητο καινούριο νομοσχέδιο θα καταφέρει να προσφέρει τρόπο οι Έλληνες δημιουργοί να μην έχουν γίνει μεσήλικες μέχρι να γίνουν πρωτοεμφανιζόμενοι.
Ανάρτηση από τον/τη verbal στο Movies For The Masses τη 5:09 μμ, Νοέμβριος 17, 2009
